Tymczasem w Wielkim Księstwie, zwłaszcza we wschodniej części, od drugiego dziesięciolecia XVIII w. powszechnie obiegały monety rosyjskie, w tym miedziane. Fałszowano je też często, a gdy komisarz Rzeczypospolitej w Mohylewie, Ignacy Rudakowski, zażądał w 1724 r. od władz miejskich ich zakazania, otrzymał odpowiedź,
Rosyjskie Kolegium Spraw Zagranicznych posłało do Mohylewa tysiąc rubli miedzią. Zależność od monety rosyjskiej na tamtym obszarze z czasem się utrwalała.
Monety Polskie mały|Talar bankowy z Lipska (1702) z gwiazdą Orderu Słonia mały|Talar bankowy z Lipska (1702) z gwiazdą Orderu Dannebroga mały|Szóstak z Lipska (1702) Spośród monet Augusta II wybitych w Lipsku, poza próbnymi, do polskich de facto, choć nie de iure, zaliczyć można orta z 1698 r., z legendą
i czysto polsko-litewskim tytułem władcy.
Nie budzą też wątpliwości talary bankowe na stopę burgundzką (czyli patagony) z 1702 r. Wybito je w celu opłacenia żołdu oficerów wojska koronnego, a wybór standardu talara bankowego, a nie cesarskiego, związany był z opanowaniem polskiego rynku przez monety Południowych i Północnych Niderlandów o tej właśnie stopie. Wybito aż trzy typy tych talarów. Na dwóch z nich z krzyża św. Andrzeja zwisało insygnium duńskiego Orderu Słonia, którego August był kawalerem.