Börje Thilman w swym tekście opublikowanym w 1977 roku w czasopiśmie Genos podkreślił, że nazwisko Marhein nie wskazuje na holenderskie pochodzenie. Sugerował, że nazwisko to pochodzi z północnych Niemiec, co wyjaśnił odwołując się do wydanego w 1967 roku Deutsches Namenlexicon (pol. „Niemiecki leksykon nazwisk”) autorstwa Hansa Bahlowa. Pierwsza część nazwiska, „Mar” mogła pochodzić od Meier co w dialekcie z Ostfalii (region w północnych Niemczech, położony między Wezerą a Łabą, na północ od miasta Erfurt) oznacza najemcę lub nadzorcę. Z kolei druga część, „hein” mogła pochodzić od chrześcijańskiego imienia Heinrich.
Mając na uwadze często przewijający się w literaturze motyw holenderskiego pochodzenia Henrika Marheina rozpoczęto mające to potwierdzić badania w Holandii, jednak w tamtejszych archiwach nie znaleziono żadnych informacji na temat nazwiska Marhein. W związku z tym pojawił się pomysł, że nazwisko to mogło zostać w jakiś sposób zmienione w Szwecji. Pomysł ten oparto na przykładzie Holendra Godefridusa de Leeuwa, który później został częściowo właścicielem huty żelaza w Gävle. W starych szwedzkich dokumentach jego nazwisko zostało zapisane jako de Leu. Stąd wysunięto hipotezę, że nazwisko Marhein zostało zmienione w podobny sposób tzn.