W latach 1967–1970 pracował także jako docent etatowy w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Łączności w Zegrzu k. Warszawy. Po zmianach organizacyjnych przeprowadzonych na Politechnice Warszawskiej był w latach 1971–1973 dyrektorem Instytutu Chemii Ogólnej i Technologii Nieorganicznej. Z dniem 1 października 1974 roku został przeniesiony służbowo do pracy w Polskim Komitecie Normalizacji Miar i Jakości (PKNMiJ) i powołany na stanowisko docenta, a dwa tygodnie później został kierownikiem Zakładu Metrologicznego Termodynamiki. Stanowisko to zajmował do końca marca 1982 roku, gdy jako aktywny członek NSZZ „Solidarność”, w wyniku represji po wprowadzeniu stanu wojennego, otrzymał wypowiedzenie pracy. W latach 1982–1983 pracował w Centralnym Ośrodku Badawczo–Rozwojowym Centralnego Związku Spółdzielczości Inwalidów jako kierownik zakładu, a w latach 1983–1989 w Instytucie Organizacji, Zarządzania i Ekonomiki Przemysłu Budowlanego ORGBUD jako kierownik pracowni. Do pracy w Polskim Komitecie Normalizacji, Miar i Jakości powrócił w wyniku przemian ustrojowych z dniem w grudniu 1989 roku, służbowo przeniesiony na prośbę tej instytucji.