Michalski jako dyrektor Funduszu był jego centralną postacią oraz głównym inicjatorem działalności, określającym jej kierunki. Do władz instytucji należał Komitet, któremu przewodniczył Prezydent RP. W jego skład wchodzili również premier oraz ministrowie: spraw zagranicznych, skarbu oraz wyznań religijnych i oświecenia publicznego. Możliwości FKN uległy niewielkiej poprawie w drugiej połowie lat trzydziestych w konsekwencji modernizacji organizacyjno-prawnej. Na posiedzeniu 16 czerwca 1937 roku Sejm RP uchwalił ustawę o Funduszu Kultury Narodowej Józefa Piłsudskiego, która weszła w życie miesiąc później. Instytucja zyskała osobowość prawną, możliwość posiadania własnego majątku i wprowadzania twórczości naukowej i artystycznej "do życia kulturalnego, społecznego i gospodarczego Rzeczypospolitej przez współpracę z organami rządowymi, samorządowymi a także instytucjami społecznymi". W nazwie instytucji uwzględniono osobę patrona. Ustawa z dnia 16 lipca 1937 r. o Funduszu Kultury Narodowej Józefa Piłsudskiego.. Budżet Funduszu nie zwiększył się jednak znacząco – do wybuchu II wojny światowej nie osiągnął poziomu 2 mln zł rocznie. W oparciu o ustawę powołano Kuratorium, które spełniało funkcje wypełniane wcześniej przez Komitet.