Powszechne miary nierówności dochodów Do najczęstszych miar używanych do pomiaru nierówności należą indeks Giniego (znany też jako współczynnik Giniego), indeks Theila oraz indeks Hoovera. Posiadają wszystkie cztery właściwości opisane powyżej.
Inną właściwością miary nierówności, która może być pożądana z empirycznego punktu widzenia, jest jej „rozkładalność”. Oznacza to, że jeśli dana gospodarka zostanie podzielona na podregiony, a miernik nierówności zostanie obliczony osobno dla każdego podregionu, wtedy miarą nierówności dla całej gospodarki powinna być suma średniej ważonej nierówności regionalnych i wielkości proporcjonalnej do nierówności średnich regionów (w słabszej formie oznacza to, że powinna to być sprecyzowana funkcja nierówności międzyregionalnych, choć niekoniecznie liniowa). Z powyższych indeksów tylko indeks Theila ma tę właściwość.
Wskaźniki nierówności dochodów są zbiorczymi statystykami, które mają na celu zebranie całego podziału dochodów w jeden indeks. Z tego powodu informacje na temat zmierzonej nierówności są niepełne. To ograniczenie informacji jest celem obliczania miar nierówności, ponieważ zmniejsza ich złożoność.