Do częstych ich cech należą: uproszczona fonologia, tworzenie liczby mnogiej zaimków osobowych przy użyciu słowa orang („osoba”), wyrażanie aspektu ciągłego przy użyciu ada, zredukowana morfologia (mniejszy zasób afiksów malajskich, obfite użycie czasowników posiłkowych), obecność prefiksu recyprokalnego baku- (we wschodniej Indonezji, pożyczka z języka ternate), szyk possessor-possessum i łącznik punya („mieć”) w konstrukcjach dzierżawczych. Odmiany ze wschodniej Indonezji, ze względu na mnogość wspólnych cech, stanowią wyraźnie odrębną grupę (Eastern Indonesian Malay). Historyczne ich korzenie i uwarunkowania ich rozwoju nie zostały jednak bliżej ustalone. Niegdyś oddziaływanie bazarowego malajskiego sięgało północno-zachodniej Papui-Nowej Gwinei, ale użycie tego języka znacznie się osłabiło. Dominującym w kraju językiem kontaktowym jest tok pisin. Malajski Sri Lanki jest prawdopodobnie spokrewniony z malajskim miasta Manado (i innymi odmianami wschodnimi). Jego typologia została jednak silnie przekształcona pod wpływem języka tamilskiego. Odznacza się nietypowym dla zachodnich języków austronezyjskich szykiem zdania SOV (Subject Object Verb). Malajski betawi (dżakarcki) rozwinął się jako język kontaktowy, ale jego przynależność jest niejasna, jako że wykazuje również cechy autochtonicznych języków malajskich.