Zaczerpnął elementy takich języków jak balijski, jawajski, sundajski, kreolizowany portugalski i języki chińskie. Dał początek wysoce ekspansywnej dżakarckiej odmianie języka indonezyjskiego.
Odmiany macierzyste (autochtoniczne) – liczne formy malajskiego (bądź języki malajskie) używane w tradycyjnych społecznościach malajskojęzycznych (przede wszystkim na Półwyspie Malajskim, Sumatrze, Borneo i wyspach Morza Południowochińskiego); są regularnymi pochodnymi języka pramalajskiego. Należą do nich m.in.: minangkabau banjar iban kerinci kendayan (kanayatn) malajski stanu Kelantan malajski Larantuki malajski miasta Palembang malajski Brunei malajski wyspy Bacan Niektóre odmiany autochtoniczne (np. język kendayan z Borneo) są genealogicznie oddalone od literackich i handlowych odmian malajskiego. Z kolei inne (np. minangkabau i kerinci z Sumatry) zdążyły się wyodrębnić na poziomie typologicznym i również są klasyfikowane jako oddzielne języki. Języki banjar i iban to nie tylko języki etniczne Bandżarów i Ibanów, ale także środki komunikacji międzygrupowej w różnych zakątkach Borneo.