Podczas walk wykazał „niezwykle wybitną inicjatywę i swą nieustraszoną odwagę”, za co 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W styczniu 1919 został ranny pod Lwowem w czasie wojny polsko-ukraińskiej. 18 marca 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem w 4 Pułku Piechoty LegionówDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919 roku, poz. 1149..
12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 67. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został przydzielony do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko dowódcy kompanii. W lipcu 1929 został przeniesiony do 79 Pułku Piechoty w Słonimiu na stanowisko oficera sztabowego pułku. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie na stanowisko dowódcy batalionu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty.