Po raz pierwszy nagrodą za najlepszy czas była przechodnia Wielka Nagroda Tatr.
Samochody były podzielone tym razem na dwie kategorie: samochodów sportowych (w miejsce turystycznych) i wyścigowych, dzielące się na klasy oraz grupy w zależności od pojemności silnikaKlasa I obejmowała grupy A (ponad 8000 cm³) i B (do 8000 cm³); klasa II: grupę C (do 5000 cm³); klasa III: grupę D (do 3000 cm³); klasa IV: grupę E (do 2000 cm³); klasa V: grupę F (do 1500 cm³); klasa VI: grupę G (do 1100 cm³); klasa VII: grupy H (do 750 cm³), I (do 500 cm³) i J (do 350 cm³).. Samochody sportowe musiały odpowiadać przepisom międzynarodowym, osiągać odpowiednią wagę minimalną i być wyposażone m.in. w błotniki i zakrywany dach („budę”) oraz obsadzone przez odpowiednią dla klasy liczbę pasażerów, względnie zabierać balast po 60 kg. Określono też czasy maksymalne przejazdu dla poszczególnych klas. W dniach 15–18 sierpnia można było odbywać treningi.
Zgłoszonych było 26 samochodów, wystartowały 22, w tym 5 wyścigowych. Dwa samochody zderzyły się podczas treningu rano i nie wystartowały (m.in.