Nie bardzo wiadomo, jakie zagęszczenie osiąga gatunek, dane z kamer wskazują na wartości podobne jak w przypadku pantery mglistej i sundajskiej czy lamparcika marmurkowego. U tej pierwszej na 100 km² przypada między 0,3 a 5,14 osobnika, u sundajskiej od 0,8 do 1,9. Poszczególne wyniki są jednak zmienne zależnie od miejsca. Odnotowane terytoria miały 33 km² u samicy i 48 km² u samca, zachodząc obszernie na terytoria sąsiadujących osobników.
Zagrożenia i ochrona thumb|left|W zoo w Laosie Całkowita liczebność gatunku wynosi między 2000 a 12 000 osobników, najpewniej około 7000. Spada ona, w latach 2000–2020 aż o około 68%; szacuje się, że w latach 2020–2040 spadnie o kolejne 18%. Największe spadki dotyczą Wietnamu i Chin, gdzie notowano go co prawda w trzech prowincjach, ale w pojedynczych miejscach. Prawdopodobnie w obu tych państwach mormi nie przetrwa długo.
IUCN po raz pierwszy rozpoznała gatunek w 1986, jeszcze w rodzaju Felis, uznała jednakowoż status za nieokreślony (I). Ocenę taką powtórzyła w 1988, 1990 i 1994, w tym ostatnim umieszczając go już w rodzaju Catopuma. W 1996, powracając do Felis, organizacja uznała zwierzę za gatunek niższego ryzyka.