podobnie czyni też publikacja Ethnologue (wyd. 22). W niektórych innych publikacjach jest określany jako dialekt malajskiego.
Dał początek malajskiemu alorskiemu, który jest używany na wyspach Alor i Pantar, przez Alorczyków oraz społeczności posługujące się językami papuaskimi (por. ludy aloro-pantarskie). Odmiana alorska jest wyraźnie odrębna, różni się m.in. systemem zaimków. Malajski został wprowadzony do regionu wysp Alor i Pantar przez chińskich kupców z Kupangu, przybywających od końca XIX w.
Nie jest bliżej spokrewniony z językiem narodowym, ten bowiem reprezentuje inny typ języka malajskiego. Indonezyjski wywodzi się z oficjalnej i literackiej odmiany malajskiego, związanej z tradycją sułtanatów Riau i Johore, natomiast malajski Kupangu rozwinął się z handlowej formy malajskiego, na długo przed powstaniem państwa indonezyjskiego. Malajski Kupangu daje się ściślej powiązać z innymi odmianami wschodnimi. Łączy go związek genealogiczny z malajskim ambońskim, używanym na centralnych i południowych Molukach. Nie jest natomiast pokrewny malajskiemu Larantuki (z Flores), który odróżnia się od obu wspomnianych odmian.