J. R. 10 stycznia 1861 ustąpił z urzędu premiera na rzecz Ch. Cowpera, pozostając sekretarzem ds. ziemstwa. W owym okresie nadal pracował nad przygotowaniem kolonialnego prawa do radykalnej reformy rolnej. 27 marca t.r. przedstawił budżet dzierżaw squatterów przed parlamentem i zrezygnował z członkostwa w izbie. Z racji na brak akceptacji Rady Ustawodawczej dla nowych stawek dzierżawy ziem królewskich, J. R. przekonał gubernatora J. Younga, aby ten uzupełnił skład izby 21 wyznaczonymi przez siebie członkami. Wobec nadużycia władzy przez gubernatora spiker izby W. W. Burton zrezygnował z przewodniczenia jej tuż przed zaprzysiężeniem nowych członków. Pozostali członkowie, idąc za jego przykładem, opuścili salę plenarną, pozbawiając obrady wymagalnego kworum. W 1856 zakończyła się 5-letnia kadencja Rady, a gubernator wyłonił nowy skład izby spośród nominowanych przez siebie dożywotnich członków. Wśród nich znalazł się również J. R. Ponownie poddał on pod głosowanie wcześniej opracowany plan opłat dzierżawy ziem królewskich. Zdominowana przez zwolenników reform izba wyższa w październiku 1861 jednogłośnie przyjęła Akt Ziemski, który stanowił swoistą ustawę ustrojową dla dzierżawy ziem rolnych do 90. XIX w.