dramat Oblężenie Bredy Calderona (1625), w którym występował jako „Vladislao Sigismundo Principe de Polonia y Suecia”, przedstawiał go jako gorącego stronnika hiszpańskiej monarchii.. Oprócz trwających od dekad negocjacji na temat sum neapolitańskich, miał on podjąć rozmowy na temat hiszpańskiej rekompensaty za flotę utraconą w Wismarze, która formalnie pozostawała wówczas na służbie Filipa IV. Miał też zabiegać o stanowiska w służbie Filipa IV dla braci królewskich, w tym dla księcia Jana KazimierzaSkowron 2002, s. 38–39.. Główny cel jego misji dotyczył jednak hiszpańskiego wsparcia finansowego dla przyszłych polskich działań wojennych przeciw Szwecji, która od roku 1630 była już formalnym uczestnikiem wojny trzydziestoletniej i przeciwnikiem Habsburgów. Zawarty w roku 1629 polsko-szwedzki rozejm w Altmarku wygasał w roku 1635 i Władysław IV rozważał wznowienie działań wojennych. W roku 1634 wysłał do Madrytu kolejnego dyplomatęBył to były opat benedyktayńskiego klasztoru w Lubiniu Stanisław Mąkowski, Zbigniew Anusik, Mars i Pax [recenzja], [w:] Przegląd Nauk Historycznych 14/2 (2015), s. 305., a w roku 1635 kolejnegoBył nim młody Jerzy Sebastian Lubomirski, Anusik 2015, s. 294.. Do tego czasu dwór hiszpański zajmował niejasną postawę;