polskich wysłanników uprzejmie wysłuchiwano, ale nie podejmowano żadnych inicjatyw. Zmieniło się to w roku 1635, kiedy dwu hiszpańskich wysłanników wyruszyło do WarszawyByli to Alonso Vázquez de Miranda i Jean de Croy, Ryszard Skowron, Mars i Pax. Polsko-hiszpańskie relacje polityczne w latach 1632–1648, Kraków 2013, , s. 58.. Nie zdawali oni sobie jednak sprawy z presji czasu. Wysłannicy francuscy, którzy wyruszyli w podobnym czasie, choć z dokładnie odwrotnymi zamierzeniami, podróżowali drogą morską i dotarli do Polski w maju, akurat na czas, by wesprzeć przedłużenie polsko-szwedzkiego rozejmu w Sztumskiej WsiAnusik 2015, s. 296.. Hiszpanie podróżowali głównie lądem i odwiedzając po drodze różne misje dyplomatyczne; przed obliczem Władysława IV znaleźli się dopiero w sierpniu 1636 roku w WilnieAnusik 2015, s. 301.. Tam zaproponowali, by w Polsce stworzyć armię, która walczyłaby pod sztandarami Ligi KatolickiejAnusik 2015, s. 297, Skowron 2013, s. 85. Od jesieni 1635 roku pewna ilość rekrutowanych w Polsce żołnierzy, najprawdopodobniej lisowczyków, walczyła w szeregach wojsk cesarskich we Flandrii pod komendą Matthiasa Gallas. Ich obecność na polu bitwy skutkowała listem protestacyjnym, który do Władysława IV wysłał Ludwik XIII.