Na skutek traktatu florydzkiego z 1819 roku ziemie zamieszkane przez Szoszonów znalazły się formalnie pod jurysdykcją Hiszpanii. W 1821 roku, gdy Meksyk uzyskał niepodległość od Hiszpanii, tereny te formalnie należały do Meksyku, jednak mieszkańcy Meksyku nie zapuszczali się w te odległe od nich okolice. Pierwszymi Europejczykami, którzy zetknęli się z Szoszonami, byli angielscy traperzy, którzy udawali się w okolice Nevady i Kalifornii w celu łapania bobrów. Skóra bobra była pożądanym materiałem używanym do wytwarzania kapeluszy. Prawdopodobnie pierwszym Europejczykiem, który zetknął się z Szoszonami był traper Jedediah Smith, miało to miejsce w 1827 roku. Smith zawarł krótką i negatywną wzmiankę o spotkaniu z Szoszonami w swojej relacji, stwierdził, że jest to niezwykle uboga rasa, która odżywia się jedynie korzeniami i świerszczami. Kolejną wyprawę w regiony zamieszkane przez Szoszonów zorganizował brytyjski traper Peter Skene Ogden. Wyprawa Ogdena wyłapała ogromną ilość bobrów i wpłynęła negatywnie na gospodarkę Szoszonów, ponieważ plemię używało skóry bobrów jako materiału do produkcji odzieży. W odwecie Szoszoni likwidowali pułapki na bobry zakładane przez Europejczyków. Ogden opisał swoje spotkanie z Szoszonami notując, iż noszą skóry królików i są pokojowo nastawieni.