15..
Ambicje Mostowska była kobietą ambitną. Pretendowała do grona członków honorowych Uniwersytetu Wileńskiego w sekcji literatury i sztuk pięknych. Zarekomendował ją rektor uniwersytetu, Hieronim Strojnowski, przedstawiając jakoswą przyjaciółkę, autorkę i malarkę. Józef Frank poparł tę kandydaturę, wiedząc, że w Italii kobiety mogły ubiegać się nawet o katedry profesorskie. W tym momencie wydarzyła się sytuacja, która przywoływana jest w anegdotach o Mostowskiej. Kurator uniwersytetu, Jędrzej Śniadecki zapytany przez Strojnowskiego o zdanie w sprawie członkostwa kobiety, odparł, że je poprze, byle niewiasta była piękna. Wtedy zgromadzeni w sali profesorowie wybuchnęli śmiechem. Frank skomentował sytuację tak, że ponieważ tego przymiotu wieleńska dama była pozbawiona, rektor nie miał odwagi dalej mówić o sprawie. Kilka dni później Frank otrzymał od Mostowskiej list, w którym dziękowała mu za łaskawe poparcie jej kandyda- tury, stwierdziła, że chciałaby być jego kolegą (sic!) i wyraziła zwątpienie, czy uda się to przeprowadzić. ArgumentowałaMonika Urbańska, Anna Mostowska – prekursorka romantyzmu, [w:] Moje rozrywki. powieści, pod red. Jarosława Ławskiego, Białystok 2022, s. 29-30.