opublikował pracę Wiedza o florze gleb gliniastych pliocenu (Wkład w badanie flory plioceńskich gleb gliniastych sieneńskich w celu ich ulepszenia rolniczego).
W 1933 r. został nauczycielem botaniki na Wydziale Farmaceutycznym, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1950 roku. W 1937 r. startował w konkursie ogłoszonym przez Uniwersytet w Mesynie na katedrę botaniki. Mimo licznych prac naukowych i popularnonaukowych poniósł porażkę. Biagio Longo, jego dyrektor w Sieneńskim Ogrodzie Botanicznym ostrzegł go w następujący sposób: „Bez dyplomu wkraczanie na dziedzinę nauki nie jest ani zgodne z prawem, ani uczciwe”.
W 1925 r. został mianowany członkiem zwyczajnym Accademia dei Fisiocritici. Przyczynił się do odbudowy jej Sekcji Rolniczej. Od 1932 do 1935 był jej bibliotekarzem i redagował publikację odpowiednich aktów. Od 1935 do 1937 był wiceprezesem sekcji rolniczej, a od 1938 do 1957 prezesem. Wiele innych instytucji krajowych i zagranicznych poszukiwało go jako swojego partnera i współpracownika: Akademia Historii Opieki Zdrowotnej w Rzymie, Królewska Akademia Valdarno w Poggio di Montevarchi, Akademia Leonarda da Vinci w Neapolu, Deutsche Gesellschaft für Hygiene w Berlinie. W 1945 r. wstąpił do Rady Wydziału Farmaceutycznego. W 1954 r.