Zlecenie napisania biografii Woltera umożliwiło jej przeprowadzkę do Paryżu. Książkę wydano w 1898. Do dziś jest aktualna i wznawiana.

Działalność feministyczna Zasłynęła jako działaczka międzynarodowego ruchu na rzecz praw kobiet. W 1890 nawiązała kontakt z Towarzystwem Walki o Prawa Kobiet. W 1893 wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Wzięła udział w międzynarodowym kongresie kobiet w Chicago, gdzie wygłosiła przemówienie o perspektywach małżeńskich kobiet w cesarskich Niemczech.

We wrześniu 1896 w „Journal des Débats” pojawił się jej czteroczęściowy raport na temat Międzynarodowego Kongresu Kobiet w Berlinie. W „Revue Bleue” opublikowała esej Le féminisme à l'université de Zurich. Prawdopodobnie publikowała w innych francuskich gazetach i periodykach. Była korespondentką gazet austriackich i niemieckich. W 1896 wydała książkę Herrenmoral und Frauenhalbheit (Moralność mężczyzn i połowiczność kobiet), w której w fikcyjnych listach do brata krytykowała dwulicowość społeczeństwa, opisując nierówności społeczne względem kobiet. W tym samym roku uczestniczyła i przemawiała na Kongresie Feministycznym w Paryżu, potem na Międzynarodowym Kongresie Feministycznym w Berlinie, który zrelacjonowała w „Journal des Débats”.