nagrywała reportaże do maoryskiego programu telewizyjnego Koha, poruszając tematy problemów społecznych rdzennej ludności, rasizmu i sytuacji życiowej kobiet.
Jednym z ważniejszych filmów Mity był Patu!, film dokumentalny uwieczniający brutalnie stłumione przez policję protesty maoryskiej ludności przeciw apartheidowi i meczu rugby Springboks z RPA. Wydarzenia odbyły się w 1981, lecz film doczekał się premiery dopiero dwa lata później. Rząd Nowej Zelandii wycofał dofinansowanie dla filmu, który ogłoszono "anarchistycznym", zaś samą dokumentalistkę i jej rodzinę dotknęły liczne represje. Policja wielokrotnie przeszukiwała ich dom, jej synów pobito, a sama Mita doświadczyła rewizji osobistych. Po premierze wiele kin nie było zainteresowanych projekcjami filmu. Jednocześnie dzieło zdobywało nagrody na międzynarodowych festiwalach filmowych, m.in. w Amiens.
Kolejny film Mity, Mauri, dotykający problematyki rasizmu, zdobył nagrodę dla najlepszego filmu na Rimini Film Festival w 1989 r. Pomimo to, w Nowej Zelandii zyskał parę niepochlebnych opinii.