Suprema początkowo zatwierdziła wyroki śmierci, jednak później powróciła do dawnego sceptycyzmu. Mianowała Alonso Salazara de Friasa swoim delegatem w trybunale inkwizycyjnym w Nawarze celem zbadania oskarżeń o czary. Salazar de Frias po przybyciu ogłosił edykt łaski, zapraszając wszystkich do składania zeznań na temat domniemanych czarów. Odzew był bardzo duży - aż 1802 osoby (w większości dzieci i nastolatkowie) dokonały autodenuncjacji, przyznając się do uprawiania czarów, a w swych zeznaniach wymieniły jako wspólników jeszcze około 5 tys. innych osób. Salazar de Frias po drobiazgowym śledztwie odrzucił wszystkie oskarżenia (w tym samooskarżenia) jako niewiarygodne. Na podstawie jego raportu Suprema w 1614 wydała instrukcje dotyczące procesów o czary, które zakazywały skazywania kogokolwiek za czary wyłącznie na podstawie jego własnych zeznań lub zeznań innych domniemanych czarownic i wprowadzała takie standardy dowodzenia, które praktycznie uniemożliwiały wydanie w takich sprawach wyroku skazującego.