CO2) jeden stopień swobody rotacyjnej pokrywa się ze stopniem swobody translacyjnej co daje 3N- 5 stopni swobody oscylacyjnej.

Drgania harmoniczne i anharmoniczne Najprostszy model drgań cząsteczkowych, w którym dwa atomy wykonują ruchy rozciągające wiązanie chemiczne to oscylator harmoniczny. Obraz ten odbiega jednak znacznie od rzeczywistości. Zakłada on paraboliczny kształt krzywej energii potencjalnej w funkcji odległości między atomami, z minimum w położeniu równowagi, w którym odległość międzyatomowa równa się długości wiązania. W rzeczywistości krzywa ta jest asymetryczna – odpychanie elektrostatyczne szybko hamuje zbliżanie się drgających jąder atomowych podczas gdy odpowiednio wysoko wzbudzona wibracyjnie cząsteczka ulega dysocjacji (zerwaniu wiązania), co nie byłoby możliwe w modelu harmonicznym (energia wiązania równa się nieskończoności). Taka asymetryczna krzywa energii potencjalnej opisana jest modelem oscylatora anharmonicznego.

Opis klasyczny vs. kwantowo-mechaniczny W formalizmie klasycznym energia potencjalna E układu drgającego jest parabolą opisaną zależnością:

gdzie k jest. stałą siłową a q jest współrzędną drgania (miara rozciągnięcia wiązania).