Gdy po długiej nieobecności wrócił do Petersburga Łubieński, zastał Rodzinę Maryi, dzięki działaniom Felińskiego, prosperującą bardzo dobrze. Łubieński zgodził się zostawić przytułek pod jego opieką, a dla części sióstr, pragnących poświęcić się życiu kontemplacyjnemu, założyć zgromadzenie klauzurowe, które jednak wkrótce rozpadło się (a to za sprawą faktu, że Łubieński, opuszczając Petersburg w marcu 1859, nie postarał się o zabezpieczenie zgromadzeniu środków do przetrwania).
Feliński dzielił swój czas między alumnów akademii i sieroty w schronisku dla ubogich. Patrząc realnie na przyszłość nowo powstałego zgromadzenia, postarał się tak ułożyć jego regułę, aby siostry potrafiły w przyszłości utrzymać i siebie, i prowadzony zakład. Wraz z rozwojem zakładu trzeba było zająć się regulacją prawną sierocińca, kierownictwem duchowym i formacją nowych kandydatek do zgromadzenia, zatroszczyć się o lokal dla wciąż rozszerzającej się działalności. Dzięki wstawiennictwu baronowej Meyendorff otrzymał dla zakładu prawo istnienia z woli samego cara.
Dzięki działalności charytatywnej stał się znanym nie tylko wśród duchowieństwa petersburskiego, ale również wśród ówczesnej arystokracji i sfery urzędniczej.