Niektóre z jej dzieci kontynuowały rodzinne tradycje muzyczne, wszystkie natomiast, zgodnie z wolą Emmy pobierały lekcje gry na pianinie. Spośród jej potomstwa Lawrence grał również na skrzypcach, Llewelyn natomiast na klarnecie. Louise została cenioną pianistką, towarzyszącą swym braciom w popularnym tercecie.
Rola w życiu i kulturze Kościoła Towarzyszyła awansującemu w kościelnej hierarchii małżonkowi, również po jego powołaniu w szeregi władz naczelnych czy po przejęciu przezeń prezydentury Kościoła. W 1922 Pierwsze Prezydium powołało ją wraz z mężem do przewodniczenia Misji Europejskiej Kościoła. Posługiwanie w tym charakterze wiązało się wówczas nie tylko z kierowaniem działalnością misyjną na Wyspach Brytyjskich, ale też nadzorowaniem pracy misji szwajcarskiej, francuskiej, szwedzkiej, norweskiej, duńskiej, niderlandzkiej, ormiańskiej oraz południowoafrykańskiej. Powołanie Emmy obejmowało w związku z tym przewodniczenie kościelnym organizacjom pomocniczym w Europie. Powierzono jej również opiekę nad około 500 misjonarzami. Praca McKayów w Misji Europejskiej trwała do 1924.