Cechą charakterystyczną Nowych Miast była ujednolicona architektura i schemat zagospodarowania przestrzennego. Współgrało to z promowanymi przez państwo zasadami homogeniczności, zgodnie z którymi jednostki miały świadomość bycia częścią większej grupy, jaką był naród. Dlatego w miastach tych były wyodrębnione dzielnice mieszkalne, administracyjne i przemysłowe. Te pierwsze składały się z budowanych przez państwowe spółki budowlane jednolitych bloków mieszkalnych, mających od czterech do sześciu pięter. Sferę rekreacyjną dzielnic mieszkalnych stanowiły ogrody lub parki w stylu brytyjskim. Część z tych części mieszkalnych zakładano w istniejących już, ale opuszczonych przez arabskich uchodźców rejonach miast. Dzielnice mieszkalne Nowych Miast miały otaczać centrum miasta, które miało spełniać rolę administracyjno-usługową. Miasta te miały także realizować ideę pionierskości i stanowiły także eksperyment architektoniczny. Przykładem mogą być osiedla domów dywanowych w Beer Szewie, które tworzyły gęstą siatkę zabudowy poprzecinaną alejkami dla pieszych. Główne ulice miast rozwoju miały układ siatki, a mniejsze drogi tworzyły nieregularne i kręte ciągi komunikacyjne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Nowe Miasta · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.