Zbudowany przez mężczyzn system nauk stworzony jest w taki sposób, aby nieustannie kwestionować jego dalszy rozwój. Druskowitz skrytykowała koncepcję sztuki Schopenhauera i Nietzschego, ale tylko w kilku zdaniach. Pozostała część książki to wezwanie do reformy społecznej, która przyjmuje za punkt wyjścia myśl, że kobiety są o wiele bardziej wzniosłe, o wiele bardziej wyrafinowane niż mężczyźni. Gdyby rządziły kobiety, nie byłoby okrucieństw, wojen, bezwzględnej eksploatacji przyrody, głodu, przeludnienia. Książka kończy się poradami dla mężczyzn i kobiet na temat tego, jak powinien być zorganizowany świat. Rady sprowadzają się do radykalnej separacji mężczyzn i kobiet, co doprowadziłoby do wyginięcia ludzi pod rządami kobiet, „przywódczyń śmierci”. Dla Druskowitz to nie jest problemem, ale rozwiązanie. Książkę nazywa się pesymistyczną.