Druskowitz uważała, że najpierw nastąpić musi postęp społeczny, który umożliwiłby powstanie nowej bazy materialnej dla nowego społeczeństwa, w którym religia stanie się zbędna.
W Pessimistische Kardinalsätze główna linia argumentacyjna prowadzi do pesymistycznego wniosku: najlepiej byłoby, gdyby ludzkość zniknęła. Uważała, że należy oczyścić grunt pod ateistyczne społeczeństwo. Bóg pojmowany tradycyjnie jako męski mściciel był według Druskowitz głównym powodem teologicznego nonsensu. Odrzucała teistyczny światopogląd. Prezentowała alternatywę dla pozytywizmu (który nazywa „komtyzmem”), jak i materializmu, którą miał być platonizm. Atakowała formę dualizmu hylomorficznego, w którym materia ma przewagę ontyczną i jest kształtowane przez formę. Przywiązanie do materii, do świata materialnego jest dla Druskowitz konsekwencją patriarchatu. Człowiek to logiczna i moralna niemożliwość i przekleństwo świata. Mężczyzna jest źródłem wszelkiego pesymizmu, zakłóca porządek świata, jest nieinteligentny, surowy, zdradziecki, brzydki, wulgarny, zły, zazdrosny, sporny, gadatliwy, wojowniczy, swoją żądzą i pragnieniem prokreacji zniszczył równowagę natury, jest całkowicie – psychicznie i fizycznie – gorszy od kobiety, jest mniej dopracowaną odmianą istoty ludzkiej. Jest pośrednim ogniwem między człowiekiem a bestią.