Przeprowadzenie ulicy umożliwiło Bankowi Polskiemu parcelację Łubieńszczyzny. Z 12 frontowych działek budowlanych jedną, przylegającą do terenu kościoła Świętej Trójcy, przekazano gminie ewangelicko-augsburskiej za odstąpienie pod budowę ulicy części placu, na którym od ok. 1750 znajdowała się należąca do gminy kamienica nazywana Czerwonym Pałacem. Nowa ulica szybko się zabudowywała. W latach 1853–1858 w miejscu po rozebranym Czerwonym Pałacu wzniesiono gmach Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W latach 1853–1887 gmina ewangelicko-augsburska zabudowała swoją posesję kilkoma budynkami, m.in. w jednym z nich mieścił się dom starców. W 1879 poszerzono wylot ul. Erywańskiej na ul. Marszałkowską. W 1906 roku znalazła się w grupie pierwszych kilku ulic przy których uruchomiono latarnie elektryczne. Około 1910 była już w całości zabudowana. Stała się ulicą reprezentacyjną, m.in. miejscem siedzib organizacji społecznych, towarzystw i klubów.

W 1916 zmieniono nazwę ulicy na obecną, pochodzącą od gmachu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.