Widząc problem w konstrukcji aktów prawnych, które pozwalały oskarżyć każdą kobietę o prostytucję, oraz zauważając możliwe defraudacje w policji, zaczęła pisać eseje i przemawiać w tej sprawie. Zaangażowała się w pomoc kobietom i dzieciom. Założyła schronisko dla dziewcząt i kobiet potrzebujących ochrony. Fundusze na schronisko pozyskiwała z własnej kiesy oraz apelując o darowizny, wydając książki oraz wygłaszając przemówienia. Przykładowo 1 lutego 1907 na zaproszenie Niemieckiego Towarzystwa Zwalczania Chorób Wenerycznych wygłosiła wykład pt. Więcej pomocy państwa dla poległych i zagrożonych. Krytykowała działalność istniejących placówek i system opieki społecznej w Stuttgarcie, określając go jako nieefektywny. Zwracała uwagę na biurokrację. W rezultacie Paula Steinthal wypowiedziała Arendt członkostwo w stowarzyszeniu pielęgniarek i zleciła zwolnienie jej z pracy. Radny miejski Heinrich Rettich swoimi listami oczerniającymi Arendt wpłynął na przyśpieszenie decyzji. Działaniom Arendt sprzeciwiał się duchowny Theophil Wurm, który publicznie żądał jej zwolnienia. Z powodu presji ze strony przełożonych, ale też ciężkiej choroby, Arendt zrezygnowała z pracy. W 1910 wydała książkę Erlebnisse einer Polizeiassistentin (Przeżycia asystentki policyjnej).