Nukleotydy sprzężone z digoksygeniną i ich zastosowanie w reakcjach znakowania sond molekularnych + Nukleotydy Zastosowanie DIG-ddUTP znakowanie oligo- i polinukleotydów na końcach, DIG-dUTP znakowanie DNA metodą wydłużania startera, przemieszczania pęknięć, wypełniania i PCR, tworzenie ogonków na końcach oligo- lub polinukleotydów przy udziale terminalnej transferazy,DIG-UTP znakowanie RNA metodą transkrypcji in vitro.
Metody znakowania Znakowanie oligonukleotydów Istnieją trzy sposoby znakowania oligonukleotydów: Znakowanie na 3′-końcu – do 3′-końca oligonukleotydów o długości 14–100 nukleotydów, przy udziale terminalnej transferazy dodawana jest tylko 1 reszta ddUTP wyznakowana digoksygeniną. Sondy te zachowują wysoki stopień specyficzności i mogą być używane do hybrydyzacji w tych samych warunkach (temperatura i stężenie soli), co oligonukleotydy nie znakowane. Znakowanie przez dodanie ogonka na 3′-końcu – do 3′-końca oligonukleotydu dodawany jest ogonek o długości 10–100 znakowanych DIG nukleotydów. Reakcja zachodzi przy udziale terminalnej transferazy w mieszaninie nie znakowanych nukleotydów i digoksygenino-11-dUTP. Powstaje ogonek zawierający wiele reszt digoksygeniny. Takie sondy są 10 razy bardziej czułe, niż znakowane na 3′-końcu, mogą jednak dawać niespecyficzne tło, np.