Loci VNTR są rozproszone we wszystkich ludzkich autosomach, chromosomie X i regionie homologii X-Y (nie opisano dotychczas sekwencji charakterystycznej dla chromosomu Y), wykazują jednak preferencje do ich terminalnych rejonów. Rozmieszczenie minisatelitów w chromosomach różnych gatunków zwierząt nie jest dokładnie poznane. W 1995 r. wyniki nielicznych jeszcze wówczas badań potwierdzały lokalizację ludzkich minisatelitów w zakończeniach chromosomów, ich niemal równomierne rozproszenie w genomie szczura i pośrednią lokalizację w genomie świni. Odcinki DNA zawierające sekwencje minisatelitarne u świni i szczura często korespondują z cytogenetycznymi markerami terminalnych odcinków chromosomów człowieka.
Metody genotypowania VNTR Pomimo ich biologicznego znaczenia, do lat 20. XXI w. zidentyfikowano i szczegółowo zbadano stosunkowo niewiele ludzkich VNTR. Stale rosnąca dostępność dokładnych danych pochodzących z sekwencjonowania całego genomu (WGS, z ) stwarza jednak możliwość wysokowydajnego genotypowania VNTR w całym genomie. Ponadto pojawienie się zestawów danych WGS uzyskanych bez stosowania PCR zmniejsza tendencyjność selekcji locus i umożliwia lepsze filtrowanie fałszywie dodatnich wariantów VNTR. Niemniej jednak genotypowanie zmienności w miejscach powtórzeń pozostaje wyzwaniem.