W ich miejscu żydowscy właściciele wznieśli teraz tylko skromne, drewniane domy.
W 1842 roku Żydzi wnieśli protest do Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych w Warszawie przeciwko właścicielowi miasta Witoldowi Brzezińskiemu. Spór dotyczył nadużyć finansowych, których dopuszczał się Brzeziński. Na tym tle doszło w 1844 roku do rozruchów. Zostali wówczas pobici przedstawiciele właściciela miasta ściągający podatki. Komisja Rządowa zakończyła spór w 1859 roku, przyznając rację Żydom, zwalniając z opłaty tzw. suchej miary.
W 1859 roku Żydzi stanowili 45% ludności miasta. Na 1693 mieszkańców było 757 Żydów. Było wówczas 57 szewców, 49 handlarzy, 17 krawców, 5 szynkarzy, 3 piekarzy, 2 kuśnierzy, 2 garbarzy oraz gorzelnik. Pod koniec XIX wieku liczba Żydów w Bełżycach wzrosła do 1705 osób. Wśród nich był rabin Gedalia Samuel Jakobson. W tym czasie w Bełżycach założono Towarzystwo Dobroczynności Achi Ezer.