Okres okupacji 1939–1945 We wrześniu 1939 roku, dwa dni po wybuchu II wojny światowej, cały zespół prof. Glatzla (w tym i Józef Gasiński) otrzymał nakaz ewakuacji na wschód i wyruszyli w kierunku Lwowa. Najpierw zatrzymali się w miejscowości Cumań – w tamtejszym dworze należącym do Janusza Radziwiłła zorganizowali szpital polowy (który najprawdopodobniej funkcjonował pod numerem 292). Po nadejściu wojsk radzieckich, zespół postanowił przedrzeć się do Lwowa, gdzie udało im się dotrzeć pociągiem towarowym. Na miejscu spotkali prof. Jana Lewartowicza, który kierował ówcześnie Kliniką Dermatologii Uniwersytetu Jana Kazimierza (obecnie Uniwersytet Lwowski). Udzielił on schronienia uchodźcom z Krakowa na terenie Kliniki. Tam też kilka dni później dobiegła ich informacja (za pośrednictwem listu wysłanego przez Annę Gasińską, żonę Józefa), że otworzono granicę w Przemyślu i powrót do Krakowa jest możliwy. Na początku listopada grupa dotarła do Przemyśla i po kilkudniowym oczekiwaniu udało się im przekroczyć granicę na Sanie. Do Krakowa powrócili 10 listopada 1939 roku.