Życie zawodowe w Krakowie w okresie powojennym W roku 1945, 20 sierpnia, formalnie zatwierdzono habilitację dr. Gasińskiego, którą obronił tuż przed wybuchem wojny. Do roku 1949, Józef Gasiński, ówcześnie docent UJ, wykładał chirurgię operacyjną oraz traumatologię z ratownictwem studentom medycyny, a w październiku 1948 objął dwa stanowiska ordynatorskie: w nowo powstałym Oddziale Torakochirurgicznym przy Instytucie Gruźlicy w Szpitalu im. Dr Anki na Prądniku w Krakowie (obecnie Szpital im. Jana Pawła II) oraz na Oddziale Chirurgicznym Wojewódzkiego Zarządu Służby Zdrowia Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Krakowie. Niepewny, czy powinien przyjmować propozycję pracy w szpitalu związanym z komunistyczną władzą, zwrócił się o opinię do wieloletniego rektora UJ (w tym tajnego UJ w okresie okupacji), prof. Władysława Szafera, który wyraził swoją aprobatę i podkreślił, że będzie to wyłącznie wykonywanie pracy lekarza. W okresie pracy w szpitalu wojskowym, Gasiński był wielokrotnie namawiany do wstąpienia do PZPR, jednak konsekwentnie odmawiał, co uniemożliwiło mu dalsze awanse.