W 1806 roku budynek nabył kupiec Christian Itzinger.
Siedziba loży Dalsza historia kamienicy związana jest ściśle z funkcjonowaniem loży masońskiej „Fryderyk pod Złotym Berłem”. Loża została założona 10 grudnia 1776 roku i była to druga tego typu organizacja po Zjednoczonej Loży „Pod trzema szkieletami, pod kolumną i pod dzwonem” (j. niem. Vereinigten St. Johannis-Loge zu den drei Todtengerippen, zur Säule und zur Glocke) we Wrocławiu. Loża podlegała Wielkiej Królewskiej Loży-Matce „Trzech Globów”. Skupiała oficerów, jak i osoby związane z korporacją kupiecką, a także wrocławskich intelektualistów tworzących trzon założycielski Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczystej. Loża pierwotnie zajmowała pomieszczenia przy ul. Łaciarskiej 2. W 1793 loża zaczęła gromadzić własne zbiory biblioteczne, które w 1815 roku liczyły już około 300 woluminów. Około 1816 roku ówczesny mistrz loży Johann Wilhelm Oelsner podjął decyzję o budowie nowej siedziby, a projekt budynku sporządził architekt Carl Ferdinand Langhans, członek loży od 1815 roku. Kierownikiem budowy został 37-letni majster budowlany Johann Gottlieb Holland. W styczniu 1816 roku Oelsner zakupił od radcy miejskiego Christiana Ittzingera działkę położoną przy obecnej ul. św. Antoniego 10 (wówczas numer 33) wraz z jego domem frontowym.