6 listopada 1816 roku wmurowano kamień węgielny pod budowę przyszłej siedziby loży.
Budynek został zaprojektowany na tyłach istniejącej dwukondygnacyjnej, sześcioosiowej wówczas kamienicy nr 10 i był otoczony ogrodem. Od zachodu budynek zasłonięty był synagogą „Zum Tempel” należącą do kupca Gellerta. Dziesięć lat później od południa wzniesiono nową synagogę Pod Białym Bocianem we Wrocławiu. Lokalizacja budynku mogła świadczyć o chęci do zachowania dyskrecji; budynek był niewidoczny z ulicy jednocześnie miał dobrą lokalizację względem Rynku, będącego handlowym centrum miasta. Wejście do budynku prowadziło przez sień kamienicy frontowej przy ul. św. Antoniego. Budowa została zakończona w listopadzie 1817 roku.
W 1875/1876 roku architekt Carl Schmidt, również członek loży, wykonał plany przebudowy kompleksu. Zrealizowano przebudowę kamienicy frontowej, podniesiono ją o jedną kondygnację i zaadaptowano jej pomieszczenia na potrzeby loży, a fasada otrzymała nowy, neorenesansowy charakter.
W 1935 roku w wyniku represji wszystkie loże masońskie zostały w Niemczech zamknięte, a ich majątki skonfiskowane. Według Grażyny Brody loża funkcjonowała do jej rozwiązania 16 lipca 1935 roku, a 16 sierpnia 1937 roku budynek loży został sprzedany za 48 000 marek kupcowi Gustavowi Heckerowi.