Dynamiczny rozwój miasta i społeczności żydowskiej spowodował rozkwit życia religijnego i kulturalnego Żydów. Miasto w połowie XVIII wieku znane było jako „Jerozolima Wołynia”. Funkcję rabina sprawowali tu wybitni teologowie, Jekutiel Zalman ben Simcha Bunim (zm. 1760), Mosze Abraham ben Jechiel Michl (zm. 1761), Mosze ben Szmuel (zm. 1791) oraz Josef Halperin, znany też jako Harif, który był przewodniczącym sądu rabinackiego (zm. 1784). Miasto stało się jednym z najważniejszych ośrodków chasydzkich. Wśród przywódców tego ruchu wymienić należy Aleksandra zwanego „Szochet” (zm. przed 1773), uczeń Baal Szem Towa i teść Dow Bera z Ilińców. W 1785 roku w Berdyczowie zamieszkał cadyk Lewi Icchak ben Meir (1740–1809), który odegrał kluczową rolę w przekształceniu miasta w potężny ośrodek chasydyzmu.
W 1765 roku mieszkało tutaj 1220 Żydów.
Pod zaborami Berdyczów w 1793 roku w wyniku II rozbioru Polski został włączony do Rosji, od 1846 roku był siedzibą ujezdu berdyczowskiego. W 1798 roku w Berdyczowie utworzono żydowską typografię, z czasem jedną z największych w Cesarstwie Rosyjskim. W 1802 roku odbył się zjazd przywódców chasydzkich, którzy spotkali się w celu omówienia sposobów przeciwdziałania restrykcjom władz wobec Żydów.