Jednocześnie zgodnie z głoszoną już przez Josepha Smitha nauką o wielości bogów Adam był Bogiem. Był nim jedynie w tym samym sensie co Abraham, Izaak, Jakub czy Mojżesz. Boski potencjał obejmuje w mormońskiej doktrynie wszystkich prawych świętych, zarówno w stopniu najwyższym, jak i niższym, dzięki wywyższeniu. Wszyscy wywyższeni bowiem zostają wspólnymi dziedzicami z Chrystusem oraz otrzymują pełnię królestwa Ojca. Im też wszystkim przewodniczy Adam, w pełnej harmonii z oraz w pełnej podległości wobec tak Ojca, jak i Syna.
Obecność w mormońskim kulcie świątynnym thumb|Fotografia świątyni mormońskiej w St. George z okresu jej budowy. Obiekt ten był jednym z miejsc, w których to innowacje teologiczne Younga, w tym teoria Adama-Boga, włączone zostały do praktyki rytualnej mormonizmu, wpływając przez pewien czas na sam niezwykle istotny dla mormonizmu kult świątynny Elementy teorii Adama-Boga były częścią obrzędów świątynnych, praktyk stanowiących kulminację życia religijnego świętych w dniach ostatnich. Włączono je do nich już w okresie, w którym to zdecydowana większość kultu świątynnego miała miejsce w tak zwanym Domu Obdarowania w Salt Lake City. Wchodziły w skład ceremonii obdarowania, pojawiając się najprawdopodobniej przynajmniej na kilku etapach rozbudowanego spektaklu, stanowiącego jej sedno.