Rys fizycznego opisu świata).
thumb|Humboldt w 1847 r., dagerotyp Wyprawa do Rosji była ostatnią dużą ekspedycją Humboldta, który następne dekady spędzał w Europie, między innymi pisząc kolejne tomy Kosmosu. Zmarł 6 maja 1859.
Zainteresowania i rozwój nauki thumb|Tablica na ścianie budynku Towarzystwa Przyrodniczego w Gdańsku, upamiętniająca członkostwo honorowe Humboldta Wielkość Alexandra von Humboldta opiera się na tym, że wbrew duchowi czasu dokonał syntezy wiedzy przyrodniczej z wielu różnych dziedzin i starał się w całym swoim dorobku naukowym kierować holistycznym spojrzeniem na przyrodę, badając związki nimi rządzące. Kładł przy tym silny nacisk na negatywne aspekty działalności człowieka, będąc tym samym prekursorem działań na rzecz ochrony środowiska. Historyk nauki Thomas Kuhn uważał Humboldta za prekursora nowego paradygmatu w naukach przyrodniczych. Z drugiej strony jako badacza cechowało go głębokie filozoficzne zakorzenienie w myśli epoki oświecenia, wyrażające się choćby w nieustannym dążeniu do mierzenia, opisu i klasyfikacji otaczających go elementów świata. W badaniach przyrodniczych w terenie wykorzystywał najnowocześniejszą, kosztowną aparaturę;