Inti oznacza „słońce” zarówno w języku pukina używanym przed powstaniem Państwa Inków, jak i w języku keczua używanym również współcześnie.
2 września 2013 w internecie pojawiło się pierwsze (z publicznie dostępnych) zdjęcie żałobnika żółtawego, którego autorem jest Julian Heavyside.
9 czerwca 2004 pozyskano pierwszy okaz muzealny (w momencie opisania gatunku w zbiorach w Limie), który, w chwili nieuwagi w miejscu jego odłowienia, zdążył uszkodzić niewielki, padlinożerny ssak. 10 grudnia 2011 odkryto w Boliwii populację lęgową. Z niej też pochodzi holotyp pozyskany 27 stycznia 2019. Oprócz holotypu istnieje 16 paratypów, jednak wśród nich jest tylko jedna samica.
Filogeneza Żałobnik żółtawy jest gatunkiem siostrzanym wobec żałobnika płowego (Trichothraupis melanops), również reprezentującego monotypowy rodzaj, a razem stanowią grupę siostrzaną wobec kolejnego monotypowego rodzaju, który tworzy szczotkogłówka (Eucometis penicillata).
Morfologia Żałobniki żółtawe są jednymi z większych przedstawicieli tanagrowatych. Wymiary szczegółowe i masę ciała przedstawiono w poniższej tabeli.
+Wymiary szczegółowe (mm) i masa ciała (g), średniaPłećnDł. skrzydłaDł. ogonaDł. dziobaDł. skokuMasa ciałasamce1782,974,711,219,423,3samice177,571,511,018,429,1