Celem prac, którymi dowodził sir , było stworzenie trzech linii obrony Lizbony oraz zabezpieczenie ewentualnego odwrotu Brytyjczyków do ich statków (zob. ).
W następnych latach na szlaku wojennym były m.in.: 1811 – pierwsze z oblężeń dobrze ufortyfikowanego Badajos, w którym stacjonował garnizon 5 tys. francuskich żołnierzy pod dowództwem gen. Armanda Philippon (kwiecień–maj); wznowienie w czerwcu (służba Reida w okopach) 1812 – (7–20 stycznia), kolejne oblężenie Badajos (16 marca–6 kwietnia), bitwa pod Salamanką (22 lipca), (19 września–21 października), 1813 – operacje poprzedzające bitwę pod Vitorią (czerwiec 1813), (7 lipca–8 września), (przełęcz Vera, 31 sierpnia), (10 listopada), koło Bajonny (9–13 grudnia). 1814 – kolejne bitwy, zbliżające koalicję do zwycięstwa: (15 lutego), bitwa pod Orthez (27 lutego), oblężenie Tuluzy (10 kwietnia), (14 kwietnia). W czasie walk z wycofującymi się oddziałami Nicolasa Soulta prowadzonych w dorzeczu Adour (dopływy Bidouze, Nive i in.). Reid uczestniczył w budowie budzących wielkie uznanie „pływających mostów”. William Francis Patrick Napier (autor History of the War in the Peninsula, wyd.1828) opisywał je jako „zdumiewające przedsięwzięcie”, jeden z godnych pamięci „cudów wojny”.