Cechami wspólnymi dla modernizmu przejawiającego się w różnych dziedzinach, w tym w literaturze, były również odejście od tradycji oraz traktowanie sztuki jako coś wyjątkowego, misyjnego. Te nowe tendencje artystyczno-światopoglądowe na przełomie XIX oraz XX wieku podkreślały indywidualizm twórcy, a jednocześnie sprzeciwiały się tradycyjnej moralności.
Literatura modernistyczna – założenia W literaturze modernistycznej duży nacisk był położony na indywidualność artysty i jego niejednoznaczną twórczość. Modernizm zakładał, że dzieła literackie powinny być niezależne od wszelkich zasad oraz systemów. Literatura modernistyczna w dużej mierze odwoływała się do filozofii Artura Schopenhauera i Friedricha Nietzschego. Pisarze modernizmu w swoich utworach często podejmowali tematykę, która wykraczała poza przyjęte kanony. Ich twórczość wyróżniały oryginalność, brak tabu oraz inspiracje różnymi nurtami. Często negowali obowiązujące ideały i przyjęte zachowania. W przypadku literatury europejskiej duży wpływ na kształtowanie się tej epoki mieli francuscy poeci: Charles Baudelaire oraz Arthur Rimbaud, którzy w swoich dziełach starali się przełamać obowiązujące wzorce.