Wszystkie dachy i filary peronów, żelazne balustrady na schodach, charakterystyczne dachy peronów, drewniane poręcze przy wejściach na perony oraz wszystkie żelazne mosty, zostały pomalowane jasnożółto-szarą farbę olejnąChrista Veigl: Otto Wagners Stadtbahn wurde heuer 100 Jahre alt. „WienerZeitung”, 27. November 1998.. Jednak zmiana pierwotnego projektu, wymagała ogromu prac projektowych – w bardzo krótkim okresie czasu trzeba było sporządzić i narysować około 2000 planów, W tym celu Wagner powiększył swoją pracownię do około 70 pracowników, w tym Jože Plečnika, Karla Fischla, Leopolda Bauera, Maxa Fabianiego a przede wszystkim Josepha Marię Olbricha, który pełnił funkcję głównego kreślarza.
W praktyce budowę realizował osobny wydział budowlany c. i k. Dyrekcji Kolei Państwowych pod kierownictwem dyrektora Bischoffa von Klammstein. Nadzór budowlany dla linii pasa, Wiental i kanału Dunaju sprawowali starszy radny budowlany Millemoth i inżynier Arthur Oelwein, zaś dla linii podmiejskiej starszy radca budowlany Gatnar. Budowę pasa i linii podmiejskiej prowadzono w latach 1892–1898, Górnej Linii Wientalskiej w latach 1895–1898, Dolnej Linii Wientalskiej w latach 1896–1899 oraz Linii Kanału Dunajskiego w latach 1898–1901.