Integralną część archiwum getta stanowiły osobiste, własnoręcznie pisane notatki, szkice i eseje Ringelbluma – wydane po wojnie jako „Kronika getta warszawskiego” (chronologicznie obejmują okres od października 1939 do jesieni 1943).
Po pewnym czasie ilość zebranych materiałów była już tak duża, że kierownictwo archiwum doszło do wniosku, iż mogą one posłużyć jako baza źródłowa dla oryginalnych projektów badawczych. Ze względu na fakt, iż z Oneg Szabat współpracowały osoby o rozmaitych poglądach, wykształceniu i zainteresowaniach, tematyka badań podejmowanych przez organizację była bardzo szeroka. Ringelblum i jego współpracownicy analizowali m.in. zmiany, jakie spowodowała wojna w strukturze demograficznej i zawodowo-społecznej Żydów polskich; życie gospodarcze, kulturalne i religijne w gettach; sytuację Żydów na prowincji; położenie Żydów na terenach pod okupacją ZSRR; położenie dzieci i młodzieży żydowskiej; sytuację żydowskich kobiet; rolę warszawskiego Judenratu i żydowskiej policji; położenie rozmaitych grup społecznych;