Do ich otwartego domu zjeżdżały na odpoczynek ich przyjaciółki.
W 1908 krótko, wraz z partnerką, należała do Freisinnige Volkspartei . Wraz z innymi działaczkami z Niemiec uczestniczyła w marszu protestacyjnym, który w czerwcu 1908 zgromadził w Londynie 750 000 sufrażystek. Była to największa demonstracja w Anglii wszech czasów. W 1912 Heymann i Augspurg zrezygnowały z przewodniczenia Niemieckiemu Stowarzyszeniu na rzecz Wyborów Kobiet. Działaczki kontynuowały kampanię na rzecz praw kobiet i w 1912 zorganizowały demonstrację w Monachium. W 1913 partnerki opuściły Niemiecki Związek Wyborów Kobiet, by założyć radykalną Niemiecką Ligę Sufrażystek (Deutscher Frauenstimmrechtsbund).
Po wybuchu I wojny światowej Heymann i Augspurg zobowiązały się do radykalnego pacyfizmu. Proponowała formy aktywnego bojkotu. Popierała zniesienie kapitalizmu i zorganizowania matriarchatu jako podstawy przyszłego społeczeństwa. Walczyła z wszelkimi formami dyskryminacji ze względu na płeć i narodowość. Była zwolenniczką niepodległości narodów uciskanych przez kolonializm. Była przeciwna antysemityzmowi i rodzącemu się nazizmowi. Partnerki postrzegały wojnę między narodami jako niezgodę między zdominowanymi przez mężczyzn rządami, którym zabrakło empatii i zrozumienia.