W końcu przybył tam z pielgrzymką kapłan buddyjski o imieniu Shōkai i zbudował specjalny pawilon dla Kannon, ale po objawieniu, którego doznał we śnie, ukrył posążek, który później nigdy nie był pokazywany. W połowie IX wieku mnich, podróżnik, filozof i rzeźbiarz Ennin (794–864) wykonał kopię statuetki, którą umieszczono w centrum wewnętrznego sanktuarium do okazyjnego wystawiania publicznego. Tak powstała w Tokio świątynia buddyjska Sensō-ji poświęcona Kannon.
Posąg Jak głosi legenda, pewien mnich o imieniu Tokudō żyjący w VIII wieku postanowił wyrzeźbić posąg Kannon z ogromnego kamforowca. Drzewo było jednak tak duże, że postanowił stworzyć dwa posągi. Jeden z nich został przeznaczony dla świątyni Hase-dera w mieście Nara, a drugi wrzucono do morza, aby sam wybrał sobie miejsce swojego kultu. Figura bosatsu wypłynęła na brzeg na półwyspie Miura w 736 roku w pobliżu Kamakury, gdzie zbudowano świątynię o tej samej nazwie Hase-dera (pełna nazwa: Kaikō-zan Jishō-in Hase-dera).