Rozwój Potwierdzone koleje znajdowały się m.in.:
na plantacji bawełny w Hebertshohe, obecnie Kokopo (1 km), na plantacjach tytoniu w Jomba (5 km), na plantacjach tytoniu w Stephansort, łącząc się z nabrzeżem w Erimahafen (17 km), na Woodlark, do kopalni złota (2 km), w Raniolo, do plantacji przez strome zbocza doliny rzecznej, kolej leśną (700 mm) na wyspie Nowa Brytania, która w 1917 została w całości przeniesiona do Kuriendal, a w 1928 ponownie, do Ulamona, dwustumetrowej długości kolej obsługującą nabrzeże i sklepy w Port Moresby (610 mm), działającą do 1918, kolej w Simpsonhafen (dzisiejszy Rabaul) działającą do 1937 (600 mm).
W związku z rozwojem wydobycia miedzi kilka kolei zbudowano w Port Moresby około 1910, a w 1914 przystąpiono do realizacji najdłuższego dotąd odcinka z plaży Ela do Rouny. Miał on mieć 27 kilometrów długości i rozstaw szyn 610 mm. Budowy nie ukończono z uwagi na wybuch I wojny światowej. Kolejna linia o rozstawie 610 mm została uruchomiona na wyspie Misima w 1920 i miała 12 kilometrów. Łączyła kopalnie złota w Umuna z portem w Bwagaoia. Została zlikwidowana w 1922. Użyto tutaj, prawdopodobnie po raz pierwszy w Papui-Nowej Gwinei, lokomotywy parowej (używanej, sprowadzonej z Australii i tam zwróconej).