W 1921 uruchomiono 10-kilometrowy odcinek z kopalni miedzi w Dubuna do hut i nabrzeży w Tahira, koło Port Moresby (1067 mm). Obsługiwały ją dwa parowozy, które zezłomowano po 1926, kiedy to linia została zamknięta. Dużo nowych sieci kolejowych pojawiło się w tym czasie w związku z szybkim rozwojem plantacji kakaowych i kokosowych. Najbardziej rozbudowany z nich obsługiwał farmy Soraken w prowincji Bougainville. Miał łącznie 23 kilometry długości i rozstaw 610 mm. Gorączka złota wywołała kolejną falę aktywności w zakresie budowy linii kolejowych w latach 30. XX wieku. W 1931 otwarto linię normalnotorową z nabrzeża w Voco Point do pasa startowego Lae. Obsługiwana była m.in. przez samobieżny dźwig parowy. Działała do czasu zbombardowania lotniska przez Japończyków w 1942. Japońskie wojska okupacyjne, a następnie alianci zbudowali kilka kolejnych linii towarowych. Inwestycje takie trwały też w latach 50. i 60. XX wieku. Eksploatacja tych linii (zwłaszcza w górnictwie) trwała do lat 80. XX wieku, kiedy to zaczął się ich schyłek.