W 1963 roku uzyskał stopień doktora za rozprawę pt. Dopuszczalna szybkość studzenia ciał kruchych na przykładzie kruchego szkła przeźroczystego. Jego badania dotyczyły szybkości studzenia materiałów kruchych, szczególnie szkła, co miało zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu. W 1968 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, broniąc pracy Przekazywanie ciepła do gruntu przy równoczesnym podsiąkaniu wody gruntowej. Ta rozprawa była istotna z punktu widzenia inżynierii lądowej i budownictwa, badając procesy wymiany ciepła w gruntach i ich wpływ na środowisko. Od 1976 roku pełnił funkcję profesora na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej, gdzie prowadził badania z zakresu mechaniki cieczy, gazów i termodynamiki.
Początkowy okres pracy prof. Kalinowskiego przypadał na lata intensywnej odbudowy dolnośląskiego przemysłu po zniszczeniach wojennych. Wspólnie z kolegami z katedry angażował się w uruchamianie maszyn parowych, turbin, kotłów, pieców i chłodni w wielu niewielkich przedsiębiorstwach, łącząc te zadania z pracą dydaktyczną. W latach 1971–1973 był konsultantem naukowym w biurze projektowym „Spomasz” we Wrocławiu, a w latach 1973–1979 – w przedsiębiorstwie „Cuprum” oraz fabryce porcelany w Wałbrzychu.