Według niektórych źródeł przyczyną odsunięcia go od dotychczasowej pracy były postępowe poglądy, Sundukian jeszcze w Petersburgu poznał i przyjął idee radykalnej rosyjskiej inteligencji demokratycznej. Dzięki pomocy gruzińskiego arystokraty i poety Grigola Orbelianiego, w 1858 r. Sundukianowi umożliwiono powrót do Tyflisu i podjęcie pracy w administracji kolejowej. Pracę tę Sundukian wykonywał do 1907 r. Zarobki uzyskiwane na posadzie urzędniczej były podstawą jego utrzymania, gdyż jego twórczość literacka i wystawienia kolejnych sztuk nie przynosiły mu żadnych pieniędzy. Część swojego wynagrodzenia Sundukian przekazywał na cele charytatywne, wspierał też ubogich aktorów i ich rodziny.
Twórczość W 1863 r. zadebiutował jako dramaturg, wystawiając sztukę Giszerwan sabyr chere, farsę z elementami krytyki społecznej (w utworze pojawiały się motywy małżeństwa i nierówności społecznych). Słabe recenzje utworu na łamach lokalnej prasy zniechęciły go do tworzenia i wystawienia kolejnego dramatu na kolejne trzy lata. Dopiero w 1866 r. wystawione zostały jego dwie kolejne farsy, Chatabala i Oskan Pietrowicz en kirkume, obie poruszające tematy małżeństwa, aranżowanych związków, posagu. Kolejny dramat, Ew ajln kam ar Diogenese z 1869 r.