również opowiada o małżeństwie – konflikcie między ojcem, który chce ożenić syna z bogatą dziedziczką, i synem, który planuje ucieczkę z ukochaną, nisko urodzoną dziewczyną. mały|Pomnik Pepo, tytułowego bohatera dramatu Gabriela Sundukiana, w Parku Angielskim w Erywaniu W 1871 r. Sundukian po raz pierwszy ukończył i wystawił sztukę utrzymaną w poważniejszym tonie. Dramat Pepo to historia ubogiego rybaka, który powierzył posag córki lichwiarzowi Zimzimowowi. Na scenie ukazana zostaje uczciwość prostego człowieka w kontraście z oszustwami bogatego lichwiarza, dramat staje się obrazem konfrontacji klasowej. Pepo przyniósł Sundukianowi największą sławę. W podobnym nurcie realistycznej krytyki społecznej, uderzającej we współczesny kapitalizm i związane z nim stosunki społeczne, utrzymane były sztuki Kanduats odżach (Zrujnowana rodzina; premiera w 1873), Eli mek zoh (Kolejna ofiara; 1884 i 1888) oraz nowa wersja dramatu Chatabala. W dramatach Amusinner (Małżonkowie;